Մ.թ.ա. VI դարում Երվանդական Հայաստանը ձևավորվում էր որպես հզոր պետություն և կարևոր դեր ուներ տարածաշրջանի քաղաքական կյանքում։ Այս ժամանակաշրջանի նշանավոր թագավորը Տիգրան I Երվանդյանն էր, ով հայտնի էր իր քաջությամբ։ Նրա մասին լավ կարծիք ունեին թե Մովսես Խորենացին, թե Քսենոփոնը։

Հայաստանը դաշնակցեց պարսից արքա Կյուրոս Մեծի հետ՝ Մարաստանի դեմ պայքարում։ Դրա արդյունքում ստեղծվեց հզոր Աքեմենյան տերությունը։ Սակայն Հայաստանը չկորցրեց իր անկախությունը և ուներ արտոնյալ դիրք։

Այսպիսով, Երվանդական Հայաստանի հաջողությունը պայմանավորված էր ուժեղ ղեկավարությամբ և խելացի դիվանագիտությամբ, ինչը թույլ տվեց պահպանել պետության հզորությունն ու ինքնուրույնությունը։