8 класс 19-22 мая
Вот идут они по тихой улице. Юноша и девушка. По глазам молодых людей видно , что они счастливы.
У девушки букетик гвоздик. Его принес ей юноша. Гвоздики – первый его подарок, и она любуется цветами, украдкой подносит их к губам. Но ей мало быть счастливой самой. Ей хочется , чтобы всем было радостно оттого, что так хорошо ей и ее любимому.
Но как поделиться с людьми своим счастьем? И тут ей приходит в голову неожиданная мысль. Девушка отделяет от букета гвоздику и бросает ее в темноту первого раскрытого окна. В доме, видимо, спят. И одинокий цветок остается на подоконнике.
Раскрытых окон много: жара. И девушка бросает в каждое окно по одной гвоздике. Юноша не останавливает ее, так как понимает, почему она это делает…
Влюбленные уходят.
А наутро люди нашли в своих комнатах – на подоконниках, столах, на полу — красные цветы гвоздики.
Так одно доброе счастье рождает другое.
а). Перевести на армянский язык.
Ահա նրանք քայլում են լուռ փողոցով։ Երիտասարդն ու աղջիկը։ Երիտասարդների աչքերում տեսանելի է՝ նրանք երջանիկ են։Աղջկա ձեռքին մեխակների փոքրիկ փունջ է։ Դրանք նրան բերել է երիտասարդը։ Մեխակները նրա առաջին նվերն են, և աղջիկը հիացած է ծաղիկներով՝ երբեմն դրանք մոտեցնում է շուրթերին։ Բայց նրան բավարար չէ միայն իր երջանկությունը։ Նա ուզում է, որ բոլորը զգան ուրախություն՝ իր և իր սիրածի երջանկությունից։Բայց ինչպես կիսվել երջանկությամբ մարդկանց հետ՞։ Եվ հանկարծ նրա մտքին մի անսպասելի միտք է գալիս։ Աղջիկը փնջից մի մեխակ է առանձնացնում ու նետում բացված առաջին պատուհանի մթության մեջ։ Թվում է, տանը քնած են։ Եվ միայնակ ծաղիկը մնում է պատուհանագլխին։Բաց պատուհանները շատ են. շոգ է։ Եվ աղջիկը յուրաքանչյուր պատուհանի մեջ մեկական մեխակ է նետում։ Երիտասարդը նրան չի կանգնեցնում, քանի որ հասկանում է՝ ինչու է նա այդպես վարվում…Սիրահարները հեռանում են։Առավոտյան մարդիկ իրենց սենյակներում՝ պատուհանագլուխներին, սեղաններին, հատակին, գտնում են կարմիր մեխակներ։
Այդպես մի բարի երջանկություն ծնում է մեկ ուրիշը։
б). Как вы понимаете данное предложение: Так одно доброе счастье рождает другое.
в).Найти синонимичные пары : скучно, весело, страшно, радостно, грустно, стыдно, печально, совестно, боязно, тоскливо
г) Подобрать антонимы:
принес — отнёс
хорошо — плохо
бросает — ловит
приходит — уходит
темнота — свет
Сказка.
2.ԱՄԵՆԱՊԻՏԱՆԻ ԲԱՆԸ. ԱՎԵՏԻԿ ԻՍԱՀԱԿՅԱՆ
Ժամանակով Արևելքի մի հրաշագեղ աշխարհում արդարամիտ և խելացի մի թագավոր է եղել: Նա ունեցել է երեք որդի:
Եղավ, որ այդ թագավորը ծերացավ և կառավարության սանձը կամեցավ դեռ ողջ օրով հանձնել իր ժառանգներից նրան, որն ավելի ընդունակ կլինի այդ դժավրին գործին: Ուստի մի օր կանչեց որդիներին և ասաց.
-Սիրելի որդիներ, տեսնում եք, որ ձեր հայրը ծերացել է ու էլ չի կարող երկիրը կառավարել: Ես վաղուց իջած կլինեի իմ գահից, եթե կատարված տեսնեի այն միտքը, որ երկար տարիներ պաշարել է հոգիս: Եվ հիմա ձեզանից ով որ իմաստուն կերպով լուծե այդ իմ միտքը, նա կստանա իմ թագը, նա կկառավարե իմ ժողովուրդը:
-Ապրած կենա մեր սիրելի հայրը, սուրբ է մեզ համար նրա վեհ կամքը. Այդ ի՞նչ մեծ միտք է, որ չի կարողացել լուծել նրա իմաստուն հոգին:
-Ահա՛ տեսնո՞ւմ եք այդ ահագին և մեծածավալ շտեմարանը, որ վաղուց շինել եմ: Իմ փափագս էր այդ լցնեի այնպիսի բանով, որ ամենապիտանին լիներ աշախարհիս երեսին և որով կարողանայի բախտավոր դարձնել իմ ժողովուրդը: Այդ շտեմարանը մնում է դատարկ:
Եվ հիմա, ո՛վ ձեզնից կարողանա այդ շտերամանը իր բոլոր անկյուններով, ծայրեծայր, լցնել աշխարհի այդ ամենապիտանի բանով, թող նա արժանի լինի գահին:
Առե՛ք գանձերիցս ինչքան որ կուզեք և առանձին-առանձին ուղի ընկեք քաղաքե-քաղաք, աշխարհ-աշխարհ, գտեք այդ բանը և լցրեք իմ շտեմարանը:
Ձեզ երեք անգամ քառասուն օր միջոց եմ տալիս:
Որդիները համբուրեցին հոր ձեռքը և ճանապարհ ընկան:
Ամբողջ երեք անգամ քառասուն օր նրանք շրջեցին քաղաքե-քաղաք, աշխարհե-աշխարհ. տեսան ուրիշ-ուրիշ մարդիկ, ուրիշ-ուրիշ բարքեր ու ժամանակին եկան կանգնեցին հոր առջև:
-Բարով եք եկել, անգին որդիներս, գտե՞լ եք արդյոք և բերել՝ ինչ որ ամենապիտանի բանն է աշխարհում:
-Այո՛, գտել ենք, սիրելի հայր,- պատասխանեցին որդիները:
Եվ հայրն իսկույն վեր առավ որդիներին և գնացին շտեմարանի դուռը. այնտեղ հավաքված էին բոլոր պալատականները և շա՛տ ժողովուրդ:
Թագավորը բացեց դուռը և կանչեց մեծ որդուն.
-Ինչո՞վ կլցնես այս ահագին շտեմարանս, սիրելի որդյակ, ի՞նչ բանով, որ աշխարհում ամենապիտանին լինի:
Եվ մեծ որդին գրպանից հանեց մի բուռ հացահատիկ՝ պարզելով դեպի հայրը՝ ասաց.
-Հացով կլցնեմ այս ահագին շտեմարանը, թանկագին հայր:
Ի՞նչն է աշխարհում ամենապիտանի բանը, քան հացը, ո՞վ կարող է առանց հացի ապրել: Շատ թափառեցի, շատ բան տեսա,- բայց հացից անհրաժեշտ ոչինչ չգտա:
Այն ժամանակ հայրը կանչում է միջնեկ որդուն.
-Ինչո՞վ կլցնես այս ահագին շտեմարանս, սիրելի որդյակ, ի՞նչ բանով, որն աշխարհում ամենապիտանին լինի:
Եվ միջնեկ որդին հանեց գրպանից մի բուռ հող, պարզելով դեպի հայրը՝ ասաց.
-Հողով կլցնեմ ես ահագին շտեմարանը, թանկագին հայր, ի՞նչն է աշխարհում ամենապիտանի բանը, քան հողը: Առանց հողի հաց չկա, առանց հողի ո՞վ կարող է ապրել: Շատ թափառեցի, շատ բան տեսա, բայց հողից անհրաժեշտ ոչինչ չգտա:
Ապա հայրը կանչեց կրտսեր որդուն.
-Ինչո՞վ կլցնես այս ահագին շտեմարանս, սիրելի որդյակ, ի՞նչ բանով, որն աշխարհում ամենապիտանին լինի:
Այդ միջոցին կրտսեր որդին հաստատ քայլերով մոտեցավ շտեմարանին, անցավ շեմքը, գրպանից հանեց մի փոքրիկ մոմ, կայծքարին խփեց հրահանը, կայծ հանեց, վառեց աբեթը, հետո մոմը: Բոլորը կարծում էին, թե նա ուզում է լույսի լուսով լավ զննել շտեմարանը, նրա ահագնությունը:
-Դեհ, ասա, որդի, ինչո՞վ կլցնես.- անհամբեր ձայնով հարցրեց հայրը:
-Լույսով կլցնեմ այս ահագին շտեմարանը, իմաստուն հայր, լույսով միայն: Շատ թափառեցի, շա՛տ աշխարհներ տեսա, բայց լույսից անհրաժեշտ ո՛չ մի բան չգտա: Լույսն է ամենապիտանի բանը աշխարհում: Առանց լույսի հողը հաց չի ծնի, առանց լույսի հողի վրա կյանք չէր լինի:
Շա՛տ թափառեցի, շա՛տ աշխարհներ տեսա և գտա, որ գիտության լույսն է ամենապիտանի բանը, և միայն գիտության լույսով կարելի է կառավարել աշխարհը:
-Ապրե՛ս,- գոչեց ուրախացած հայրը,- քեզ է արժանի գահն ու գայիսոնը, քանի որ լույսով ու գիտությամբ պիտի լցնես թագավորությունդ և մարդկանց հոգիները:
-Ապրա՛ծ կենա մեր երիտասարդ լուսավոր թագավորը,- գոչեցին ոգևորված պալատականներն ու ժողովուրդը ամբողջ:
А. Исаакян
Перевести на русский язык.
Когда-то, на Востоке, в одном чудесном краю жил справедливый и мудрый царь. У него было три сына. Когда царь постарел, он захотел передать бразды правления тому из своих сыновей, кто окажется наиболее способным к этому нелёгкому делу. Поэтому однажды он позвал сыновей и сказал: — Дорогие мои сыновья, вы видите, что ваш отец состарился и больше не может управлять страной. Я давно бы отказался от трона, если бы увидел осуществление той мысли, что долгое время не покидает мою душу. А теперь, кто из вас сможет мудро решить эту задачу — тот получит мой трон и станет править народом. — Да здравствует наш любимый отец! Свята воля его для нас. Что же это за великая мысль, которую не смог разрешить даже его мудрый ум? — Видите этот огромный амбар, что я давно построил? Моим желанием было наполнить его тем, что является самым полезным на свете и чем можно осчастливить мой народ. Но амбар всё ещё пуст. Теперь, кто из вас сможет до краёв, во все углы, наполнить этот амбар самой полезной вещью на свете — тот достоин трона. Берите из моих сокровищ столько, сколько захотите, и отправляйтесь каждый по отдельности, из города в город, по всему свету — найдите эту вещь и наполните ею мой амбар. Я даю вам по трижды сорок дней. Сыновья поцеловали отцу руку и отправились в путь. Они долго странствовали, трижды по сорок дней, побывали во многих странах, увидели разных людей, разные обычаи. В назначенное время вернулись к отцу. — Добро пожаловать, мои драгоценные сыновья. Нашли ли вы то, что является самой полезной вещью в мире? — Да, нашли, дорогой отец, — ответили сыновья. Царь тут же повёл их к амбару. Там собрались все придворные и множество народа. Царь открыл дверь и позвал старшего сына: — Чем ты наполнишь мой огромный амбар, дорогой сын, какой вещью, самой полезной на свете? Старший сын достал из кармана горсть зерна, протянул отцу и сказал: — Хлебом наполню этот огромный амбар, дорогой отец. Что может быть нужнее хлеба? Кто может жить без хлеба? Я много странствовал, многое видел, но не нашёл ничего нужнее хлеба. Затем царь позвал среднего сына:— Чем ты наполнишь мой амбар, дорогой сын? Средний сын достал из кармана горсть земли, протянул отцу и сказал:— Землёй наполню, дорогой отец. Что может быть нужнее земли? Без земли нет хлеба, без земли никто не может жить. Я много странствовал, многое видел, но не нашёл ничего нужнее земли. Наконец царь позвал младшего сына.— Чем ты наполнишь амбар, дорогой сын? Младший сын уверенно вошёл в амбар, достал из кармана маленькую свечу, ударил по огниву, зажёг фитиль, а затем свечу. Все подумали, что он хочет осветить амбар, чтобы лучше его рассмотреть.— Ну, скажи, сынок, чем ты его наполнишь? — с нетерпением спросил царь.— Светом, мудрый отец. Только светом. Я много странствовал, много стран видел, но не нашёл ничего нужнее света. Свет — самое необходимое в мире. Без света ни земля, ни хлеб невозможны. Только свет науки позволяет управлять миром.— Браво! — радостно воскликнул отец. — Тебе по праву принадлежит трон, ибо ты наполнить царство своё светом и знаниями сможешь! Да здравствует наш молодой просвещённый царь! — воскликнули придворные и весь народ.
Прочитаем пословицы. Попробуем объяснить их значение. Скажем, какая из них подходит как заглавие к этой сказке.
Сколько голов, столько умов.
Умный всегда любит учиться.
У умной головы сто рук.
Ученье – свет, неученье – тьма. Ученье помогает понять жизнь, а без него всё как в темноте.
подходит как заглавие к этой сказке.
Умный без денег богат.
Из данных слов составь предложения.
В конце каждого предложения не забудь поставить точку.
Сыновья отправились в дорогу. Старший сын вынул из кармана горсть зерна. Средний сын вынул из кармана горсть земли. Младший сын вынул из кармана свечку.
Ռոբերտ Հակոբյան 