8 класс 12- 16 мая

Արևի մոտ

Մի որբ երեխա՝ ցնցոտիներ հագած, կուչ էր եկել հարուստ տների պատերի տակ: Մեջքը հենել էր մի հարուստ տան պատին և մեկնել էր ձեռքը դեպի մարդիկ: Նոր էր բացվել գարունը, մոտակա սարերը կանաչին էին տալիս, և գարնան անուշ արևը բարի աչքերով էր նայում ամենքին: Մայթերով անցուդարձ էին անում մարդիկ, և ոչ մի մարդ չէր նայում, չէր ուզում նայել խեղճ ու որբ երեխային: Երբ արևը կամաց-կամաց թեքվում էր մոտավոր կանաչ սարերի հետևը, սկսեց փչել մի ցուրտ քամի, և երեխան դողում էր՝ խե՜ղճ ու անտուն:
-Ախ, կարմիր արև, բարի՜ արև, դու էիր միայն ինձ տաքացնում, հիմա ո՞ւր ես գնում, թողնում ես ինձ մենակ՝ այս ցրտին ու խավարին. ես մայր չունեմ. ես տուն չունեմ, ու՞ր գնամ, ու՞մ մոտ գնամ… Վեր առ, տար ինձ քեզ հետ, անու՜շ արև…
Լալիս էր երեխան լուռ ու մունջ, և արցունքները գլոր-գլոր սահում էին նրա գունատ երեսից: Իսկ մարդիկ տուն էին դառնում, և ոչ ոք չէր լսում ու տեսնում նրան, ոչ ոք չէր ուզում լսել ու տեսնել նրան…
Արևը սահեց անցավ սարի մյուս կողմը, և էլ չերևաց:
-Բարի՜ արև, ես գիտեմ, դու գնացիր քո մոր մոտ… Ես գիտեմ, ձեր տունը ա՜յս սարի հետևն է, ես կգամ, կգամ քեզ մոտ, հիմա, հիմա…
Եվ խեղճ երեխան դողալով՝ հարուստ տների պատերը բռնելով, գնա՜ց, գնա՜ց, քաղաքից դուրս ելավ: Հասավ մոտավոր սարին. դժվար էր վերելքը, քարեր ու քարեր, ոտքը դիպչում էր քարերին, խիստ ցավում. բայց նա ուշադրություն չդարձնելով բարձրանում էր անընդհատ:
Մութն իջավ և կանաչ սարը սևերով ծածկվեց: Սարի գլխին փայլփլում էին աստղերը՝ կանչող, գուրգուրող ճրագների պես: Փչում էր սառը, խիստ քամին, որ ձորերի մեջ ու քարափների գլխին վայում էր. երբեմն թռչում էին սև գիշերահավերը, որոնք որսի էին դուրս եկել: Երեխան անվախ ու հաստատուն քայլերով գնում էր վերև, բա՜րձր, միշտ բա՜րձր. և հանկարծ լսեց շների հաչոց, մի քիչ հետո էլ լսեց մի ձայն խավարի միջից.
-Ո՞վ ես, ու՞ր ես գնում:
-Ճամփորդ տղա եմ, արևի մոտ եմ գնում, ասա, ո՞ւր է արևի տունը, հեռու՞ է, թե՞ մոտիկ:
Ճրագը ձեռքին մոտ եկավ մի մարդ և քնքուշ ձայնով ասաց.
-Դու հոգնած կլինես, քաղցած ու ծարավ, գնանք ինձ մոտ: Ի՜նչ անգութ են քո հայրն ու մայրը, որ այս մթանը քեզ ցրտի ու քամու բերանն են ձգել:
-Ես հայր ու մայր չունեմ, ես որբ եմ ու անտեր…
-Գնանք, տղաս, գնանք ինձ մոտ, – ասաց բարի անծանոթը և երեխայի ձեռքից բռնելով՝ տուն տարավ:
Նրա տունը մի խեղճ խրճիթ էր. օջախի շուրջը նստած էին բարի մարդու կինն ու երեխք փոքր երեխաները: Նրա խրճիթին կից մի մեծ բակում որոճում էին ոչխարները: Նա հովիվ էր, սարի հովիվ:
-Սիրելի երեխաներս, ձեզ եղբայր եմ բերել, թող չլինեք երեք եղբայր, լինեք չորս: Երեքին հաց տվող ձեռքը չորսին էլ կտա: Սիրեցեք իրար. եկեք համբուրեցեք ձեր նոր եղբորը:
Ամենից առաջ հովվի կինը գրկեց երեխային և մոր պես ջերմ-ջերմ համբուրեց. հետո երեխաները եկան և եղբոր պես համբուրեցին նրան: Երեխան ուրախությունից լաց էր լինում և նորից լալիս: Հետո սեղան նստեցին` ուրախ, զվարթ: Մայրը նրանց համար անկողին շինեց և ամենքին քնեցրեց իր կողքին: Երեխան շա՜տ էր հոգնած. իսկույն աչքերը փակեց ու անո՜ւշ-անո՜ւշ քնեց:
Երազի մեջ ուրախ ժպտում էր երեխան, ասես ինքն արևի մոտ է արդեն, գրկել է նրան ամուր ու պառկել է նրա գրկում տաք ու երջանիկ: Մեկ էլ սրտի հրճվանքից վեր թռավ և տեսավ, որ արևի փոխարեն գրկել է իր նոր եղբայրներին և ամուր բռնել է մոր ձեռքը: Եվ նա տեսավ, որ արևը հենց այս տան մեջ է, որ ինքը հենց արևի գրկում է…

Перевести на русский язык.

Осиротевший ребенок, одетый в лохмотья, ютится под стенами богатого дома. Он прислонился спиной к стене богатого дома и протянул руку к народу. Весна только началась, близлежащие горы зеленели, а нежное весеннее солнце смотрело на всех добрыми глазами. Люди шли по тротуарам, и никто не смотрел, не хотел смотреть на бедного и осиротевшего ребенка. Когда солнце медленно село за близлежащие зеленые горы, подул холодный ветер, и ребенок дрожал, чувствовал себя жалким и бездомным. – Ой, красное солнышко, доброе солнышко, ты одно меня согревало, куда же ты теперь уходишь, оставив меня одну в этом холоде и темноте. У меня нет матери. У меня нет дома, куда мне идти, к кому мне идти… Возьми меня, возьми меня с собой, бедное солнце… Ребенок плакал молча и безмолвно, и слезы катились по его бледному лицу. И люди возвращались домой, и никто не слышал и не видел его, никто не хотел ни слышать, ни видеть его… Солнце скользнуло за другую сторону горы и больше не показывалось. – Доброе солнышко, я знаю, ты пошёл к своей матери… Я знаю, твой дом за этой горой, я приду, я приду к тебе, сейчас, сейчас… И бедное дитя, дрожа, держась за стены богатых домов, пошло, пошло, пошло из города. Он добрался до ближайшей горы. Подъем был трудным, камни и камни, мои ноги касались камней, было очень больно. Но он не обратил внимания и продолжил восхождение. Наступила темнота, и зеленая гора покрылась чернотой. Звезды мерцали на вершине горы, словно зовущие, ласковые лампы. Дул холодный, резкий ветер, завывая в долинах и на скалах. Иногда пролетали черные соловьи, выходя на охоту. Ребенок, бесстрашный и уравновешенный, поднимался все выше и выше. и вдруг он услышал лай собак, а немного позже из темноты послышался голос. «Кто ты, куда ты идешь?» «Я мальчик-путешественник, иду к солнцу. Скажи мне, где дом солнца? Далеко он или близко?» Ко мне подошел человек с лампой в руке и сказал ласковым голосом: «Ты, должно быть, устал, хочешь есть и пить, пойдем ко мне. Как жестоки твои отец и мать, что вытащили тебя на холод и ветер в эту темную ночь». «У меня нет ни отца, ни матери, я сирота и чужак…» «Пойдем, сынок, пойдем ко мне», — сказал добрый незнакомец и, взяв ребенка за руку, повел его домой. Его дом представлял собой жалкую хижину. Вокруг очага сидели жена доброго человека и маленькие дети. На большом дворе рядом с его хижиной паслись овцы. Он был пастухом, горным пастухом. – Дети мои, я привел вам братьев, пусть будет не трое братьев, а четверо. Рука, дающая хлеб троим, подаст и четверым. Любите друг друга. Подойди, поцелуй своего нового брата. Первым делом жена пастуха обняла ребенка и поцеловала его горячо, как мать. Потом дети подошли и поцеловали его, как брата. Ребенок плакал от радости и снова плакал. Затем они сели за стол, счастливые и веселые. Мать постелила им постель и уложила всех спать рядом с собой. Ребенок очень устал. Он тут же закрыл глаза и крепко заснул. Во сне ребенок счастливо улыбался, как будто он уже был рядом с солнцем, крепко обнимал его и лежал в его объятиях, теплый и счастливый. Вдруг он вскочил от радости в сердце и увидел, что вместо солнца он обнимает своих новых братьев и крепко держит за руку мать. И он увидел,что солнце находится прямо в этом доме, что он находится прямо в объятиях солнца…

Написать эссе ,Что такое счастье?

Счастье — это внутреннее чувство радости и удовлетворения жизнью. У каждого оно разное: для кого-то — это здоровье и семья, для другого — успех в работе или свобода.
Важно понимать, что счастье не всегда зависит от внешних обстоятельств. Иногда человек имеет всё, но несчастлив. А другой, имея немногое, живёт с благодарностью и радостью. Настоящее счастье — это умение ценить простые моменты: улыбку близкого, солнечный день, любимое занятие.Я считаю, что счастье — внутри нас. Оно приходит, когда мы живём в гармонии с собой, любим, развиваемся и умеем радоваться жизни такой, какая она есть.